Er is nog zoveel te winnen als het gaat om het helpen van kinderen. Gedrag ontstaat niet zomaar;
het heeft altijd een reden, een verhaal dat gehoord wil worden. Toch kan het soms lang duren voordat een kind bij de juiste instanties terechtkomt.
Maar waarom zouden we wachten,
als we nu al het verschil kunnen maken?

Kinderen kunnen geholpen worden door samen te kijken naar hun emoties en te onderzoeken waar hun gedrag vandaan komt. 
Misschien weten ze simpelweg nog niet hoe ze met zichzelf moeten omgaan.
Misschien hebben ze nooit geleerd hoe ze hun gevoelens onder woorden kunnen brengen.
Misschien krijgen ze vooral te horen wat ze allemaal fout doen.
En laten we niet vergeten:
negatieve aandacht is óók aandacht.

Wat als een kind met zogenaamd ‘vervelend’ gedrag eigenlijk iets heel anders probeert te zeggen? Misschien roept het:
“Help mij. Zie mij. Begrijp mij.”
Maar weet het niet hoe....
Juist daarom hebben kinderen duidelijke grenzen nodig maar met begrip.
Regels die veiligheid en houvast bieden geven, zodat ze weten waar ze aan toe zijn.

Nog vóór eventuele 'professionele' hulp wordt ingezet, mocht dit nodig zijn,is het zo belangrijk dat een kind gezien en gehoord wordt.
Soms begint helpen bij iets ogenschijnlijk kleins:
er zijn. Écht luisteren, verder kijken dan alleen het gedrag aan de buitenkant. 
Accepteer niet alles,
maar bied kaders. Met warmte én duidelijkheid.
en onthoud: